Teoria strun jest zbiorem jedenastu opowiadań współczesnych. Autor pisze o uczuciach, karierze, o samotności i poszukiwaniu wspólnoty, a także o pasji i problemach pracy twórczej. Opowiada o ludzkich dążeniach i kłopotach rodzinnych, o muzyce i o śmierci. Bohaterowie to ludzie wrażliwi, myślący, zastanawiający się nad sobą, czasem skłóceni z potoczną rzeczywistością. Nie reagują na nią jednak zjadliwą ironią, co byłoby zbyt łatwe, lecz próbują znaleźć miejsce dla siebie. Do sukcesu dążą równie często jak do spokoju i pełni. Budują własną osobowość, przełamując zewnętrzne i wewnętrzne ograniczenia. Potrafią się zmienić nawet w dojrzałym wieku. Poszukują więzi, innym razem próbują się uwolnić. Uczą się kochać i nawiązywać kontakty, pozbywać zazdrości i złych wspomnień. Zagubieni i wycofani dowodzą, że życie należy nie tylko do przebojowych. Autor z sympatią traktuje poszukiwania, nadzieje i rozczarowania swoich bohaterów, których losy układają się w wielowątkową opowieść zaprawioną goryczą, niepozbawioną jednak optymizmu.