Ślązaczka. Pomiędzy „rustica grossa” i „Pallas Silesiae” – portret kobiety w literaturze łacińskiego Śląska - Beata Gaj

Kim jest tytułowa Ślązaczka? Czy istniała literatura śląska? Jak rozumieć pojęcie „Śląsk łaciński”? Autorka odpowiada na te oraz inne pytania, poddając analizie bogatą literaturę nowołacińską powstałą na Śląsku od czasów „Księgi Henrykowskiej” i pierwszej łacińskiej wzmianki o mieszkance ziemi śląskiej aż po kres XVIII wieku, kiedy w rodzimej poezji łacińskiej czczono jako „śląską Palladę” wybitną śląską astronomkę Marię Cunitię. Połączenie emocjonującej wielu problematyki kobiecej, badań nad literaturą nowołacińską oraz specyfiki „genius loci” Śląska nie jest zestawieniem typowym, lecz stanowi ciekawe, inne od powszechnie przyjmowanego, spojrzenie na historię kobiet, literatury i Śląska. Praca jest wynikiem badań filologicznych, podstawowym jej odniesieniem jest filologia klasyczna, zwłaszcza zaś neolatynistyczna gałąź tej dziedziny wiedzy, ale także retoryka, historia kobiet oraz dzieje i kultura Śląska.