Trzeci tom serii Przekładając nieprzekładalne wydawanej od 2000 roku stanowi jednocześnie kontynuację i pewne novum w stosunku do poprzednich tomów; tym razem Autorzy - jako zarazem praktykujący tłumacze i badacze problematyki przekładoznawczej - mieli możliwość przedstawienia również bardziej osobistego punktu widzenia, ponieważ niejednokrotnie pisali o własnym przekładzie (jako procesie i wyniku tego procesu), o autoprzekładzie, lub o dokonanych przez osoby trzecie tłumaczeniach ich własnej twórczości. Mimo dużej rozpiętości tematycznej, znakomita większość tekstów mniej lub bardziej explicite porusza zagadnienie wierności. Nie ekwiwalencji, terminu tyleż pojemnego, co niejasnego, lecz wierności właśnie.