Okaleczone dzieciństwo

Pamiętam jak NKWD-dzista stawał na stole i wykład swój rozpoczynał od słów: „Wy jesteście zakałą narodu sowieckiego, wrogowie władzy radzieckiej, burżuje i darmozjady. Jesteście tu po to, żeby zdechnąć z głodu jak psy. Wasze kości będą roznoszone przez wilki po stepach Kazachstanu“. Dobitnie też wspomniał o losie naszych Ojców Policjantów mówiąc „…Wasi już nie żyją, my ich powiesili na słupach telegraficznych czy drzewach. Wieszaliśmy ich z rękami związanymi drutem kolczastym…“ Po takim wystąpieniu nasze mateczki zmuszone były bić brawo, która tego nie uczyniła wywożona została w nieznane. Tak też biły mateczki „brawo“ – a ich łzy padały niczym grochy na nasze główki, gdyż przytulałyśmy się do kolan siedzącej mateczki. Tego typu uświadomienia polityczne trwały długo, wystarczająco długo, gdyż te wystąpienia zapadły bardzo dobrze w mojej pamięci i niczym koszmarny sen śnią się mi po dziś dzień.