Monadologia stosowana to wypisy z Wielkiej Księgi Samotności. Tej, której nigdy nie pisze się samemu, bo samotność jest prawdziwa tylko wtedy, gdy obok - blisko - jest ktoś, kto każdym mimowolnym gestem i przypadkowym słowem – tylko ją pogłębia. Monadologia stosowana jest pisana we dwoje, we troje i tłumnie, bo w tłumie niszcząca odrębność jest szczególnie wyraźna. Jest to Księga Niedopasowania: słów do zdarzeń, pytań do odpowiedzi, marzeń do spełnień.