Badania nad marginesem społecznym Europy łacińskiej doby średniowiecza i czasów nowożytnych prowadzone są już od połowy XIX w., jednak przede wszystkim w odniesieniu do obszarów Europy Zachodniej i Środkowej. Środowiska marginalne łacińskiej części Europy Wschodniej i Środkowo-Wschodniej jak dotychczas zostały rozpoznane w niewystarczającym stopniu. Prezentowane opracowanie, mające na celu częściowe uzupełnienie wspomnianej luki, traktuje o wybranych grupach marginesu społecznego (woźnych sądowych, katach i prostytutkach) oraz fenomenie złej sławy przestrzeni (na przykładzie miejsc straceń) na podstawie źródeł pochodzących z późnośredniowiecznych i wczesnonowożytnych dużych miast pruskich (Braniewo, Chełmno, Elbląg, Gdańsk, Królewiec/Kaliningrad i Toruń) i inflanckich (Rewal/Tallinn i Ryga).