Pierwszy pełny przekład na język polski utworu greckiego poety Muzajosa, powstałego prawdopodobnie na przełomie V i VI wieku. Poemat jest poprzedzony obszernym wstępem, a sam tekst wyczerpującymi objaśnieniami i komentarzem. Autor „ostatniej róży w więdnącym ogrodzie poezji greckiej”, jak określił poemat Muzajosa jeden z jego wydawców, pełnymi garściami czerpie z twórczości swoich poprzedników, zwłaszcza Nonnosa i Homera, i tylko nieliczne wersy jego dzieła są absolutnie oryginalne, co jednak niczego mu, jako poecie, nie ujmuje. Wręcz przeciwnie – w pełni koresponduje z wciąż aktualnymi założeniami poetyki aleksandryjskiej i spełnia wymogi ówczesnego smaku literackiego, naśladując, przetwarzając i ulepszając dotychczasowe modele i konstrukcje, rywalizuje z nimi niczym prawdziwy poeta doctus.