Obserwując gwiaździste niebo, widzimy na nim różne figury ludzi i zwierząt. Taki obraz firmamentu jest wytworem wyobraźni przede wszystkim starożytnych Greków, ale swój udział w jego wykreowaniu mieli także Rzymianie. Jak ekspresyjne są postacie znajdujące się na sferze niebieskiej, czy ich piękno fizyczne oraz duchowe ma powiązania z zasadami estetycznymi i etycznymi obowiązującymi w starożytnym Rzymie, na ile obrazy gwiazdozbiorów są fantastyczne, a na ile realne? Aby odpowiedzieć na te pytania, autor książki analizuje rzymskie poematy astronomiczne Germanika, Maniliusza, Hyginusa i Owidiusza, przedstawicieli literatury augustowskiej, odwołując się często do ich greckich wzorców. Lektura niniejszej książki może być uzupełnieniem naszej wiedzy o astronomii w świecie starożytnym; dzięki niej dokładniej poznamy niebo wraz z wypełniającym je bogactwem gwiezdnych postaci, wywodzących się z mitologii greckiej.