Hagia Sofia jest utworem napisanym przez Mertona poetycką prozą i stanowi część wydanego w roku 1963 zbioru poezji zatytułowanego Emblems of Season of Fury. Pod względem formalnym zbiór ten zawiera sporą dawkę eksperymentalnych (jak na lata sześćdziesiąte) technik poetyckich - stąd przeplatanie się w nim poezji i prozy. Pod względem treściowym - to charakterystyczna dla Mertona - zaduma nad uczestniczeniem w świecie i przestrzeganiem go od strony oddanego "kontemplacji" mnicha. Krytyka destruktywnych znamion współczesnej cywilizacji przeplata się z dziecięcym pragnieniem raju. Pośród tego wszystkiego kroczy zagubiony - i odnaleziony - poeta, który od czasu do czasu czyni osobiste wyznania.