W twórczości Ludmiły Marjańskiej poezja własna i odtwarzana w tłumaczeniu splatają się w całość, której zwornikiem jest autorska koncepcja przekładu „empatycznego”: według poetki tłumaczenie to docieranie do prawdziwej tożsamości tłumaczonego autora, by przybrawszy ją na chwilę, ukazać w przekładzie „prawdziwe oblicze” utworu. W imię prawdy artystycznej przekładu należy zatem – paradoksalnie – założyć maskę cudzej twarzy. Niniejsza książka, prezentując rekonstrukcję „domysłów portretów” tłumaczonych przez Marjańską autorek i autorów – Roberta Frosta, Theodore’a Roethke, Elizabeth Barrett Browning, Marianne Moore, Williama Butlera Yeatsa i Emily Dickinson – w rzeczy samej jest domysłem jej portretu.