Ogród hetmanowej Aleksandry Ogińskiej należał pod koniec XVIII wieku do najważniejszych założeń pałacowo-parkowych Rzeczypospolitej. Autor podejmuje próbę rekonstrukcji ogrodu: wykorzystanej do jego tworzenia roślinności, struktury przestrzennej, ciągów komunikacyjnych, wzniesionej architektury ogrodowej, symboliki poszczególnych elementów parku. Ważne miejsce zajmuje w pracy analiza funkcji, jakie pełniły ogrody angielskie, a więc ich rola jako miejsce życia towarzyskiego, rozrywkowego i kulturalnego. Ze względu na ubogie źródła dotyczące Aleksandrii, w pracy został wykorzystany materiał porównawczy odnoszący się do innych ważnych założeń parkowych, jak Puławy Izabeli Czartoryskiej i Arkadii Heleny Radziwiłłowej.