Barwny wizerunek Pitagorasa i powstałej wokół niego wspólnoty, jakiego dostarczają zebrane w tym tomie trzy neopitagorejskie pisma z III i IV wieku, podważa stereotypowe wyobrażenia o początkach filozofii. Duchową formację, która stworzyła podwaliny zachodniej myśli metafizycznej i naukowej, przedstawia jako środowisko, gdzie zatarte zostały różnice między wiedzą a religią, poznaniem i osobistym zbawieniem, przywódcą szkoły i bóstwem...