Przedmiotem pracy jest stosunek do śmierci i doświadczenie śmierci, uwarunkowane kulturą i w jej ramach religijnością, wśród Polaków zesłanych w głąb ZSRR w latach 1940 i 1941. O wartości pracy stanowi nie tylko jej przedmiot, tak istotny dla zrozumienia dziejów narodu, ale także niezwykle szeroka baza materiałowa oraz sposób ujęcia problematyki. Autorka wykorzystała, poza relacjami zesłańców, również inne zasoby źródłowe, a także nader bogatą literaturę, nie tylko z zakresu etnologii/ antropologii kulturowej, lecz ponadto historii, psychologii i psychiatrii. Kulturowo-religijny wymiar śmierci został, w związku z tak szerokim wykorzystaniem źródeł i opracowań, przedstawiony i zinterpretowany wielostronnie, w szerokim kontekście historycznym i psychologicznym, włącznie z jej dehumanizacją i desakralizacją. (Prof. dr hab. Zbigniew Jasiewicz UAM)