Podjąć się trudu opracowania formy i formuły historii sztuki dla dzieci to ogromny wysiłek i odpowiedzialność. [...] Powołać do życia ten nowy, edukacyjny byt za sprawą Pablo Picasso, wymaga wyjątkowej odwagi. Bowiem tylko pozornie twórczość Picassa postrzegana jako synonim nowoczesności jest oczywistym, więc łatwym początkiem sztuki XX wie-ku. Teresa Żebrowska wychodzi z tego kłopotu nie tylko obronną ręką, lecz z sukcesem. Dobiera i poddaje interaktywnej analizie nie tylko znane, sztandarowe dzieła [...], znajduje też sposób, by omówić, rozpoznać źródła takiej a nie innej ich formy [...]. Ufa dziecięcemu zaciekawieniu, spostrzegawczości [...]. Obrazy Picassa stają się pretekstem, by mówić w ogóle o języku sztuki.