Marshall Sahlins w niniejszych szkicach koncentruje się na wyspach – Hawajach, Fidżi i Nowej Zelandii – których dzieje skrzyżowały się z dziejami Europy. Interesuje go także zaściankowy sposób myślenia, obecny w zachodniej nauce, który tworzy fałszywe przeciwstawieństwa pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, pomiędzy strukturą a wydarzeniem, pomiędzy jednostką a społeczeństwem. Prowokacyjne rozmyślania Sahlinsa stanowią krytykę zachodniej historii i antropologii. W Wyspach historii (co znamienne, tytuł jest wieloznaczną grą słów odzwierciedlającą zarówno liczne warstwy znaczeń, które autor wprowadza do swojego wywodu, jak i jego poczucie humoru) Sahlins zebrał pięć wykładów rzekomo dotyczących Polinezji… i poprzedził je wprowadzeniem, które nadaje całej książce bardziej teoretyczny wymiar. Rezultatem jest dzieło, które miejscami olśniewa erudycją, dowcipem i przewrotną niejasnością argumentacji; nie jest zaledwie odświeżoną historyczną narracją zaprezentowaną przez błyskotliwego antropologa w celu poirytowania konwencjonalnie myślących historyków, lecz stanowi niezwykle inspirujące omówienie związku pomiędzy historią a strukturą.