Autorka postawiła sobie ambitne zadanie: zrekonstruowanie strategii tożsamościowych wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych, którzy zostali naznaczeni podwójnym piętnem dysfunkcyjnej rodziny pochodzenia i instytucjonalizacji, jakiej podlegali w najbardziej dla nich formatywnym okresie życia. (…) Udało się też autorce przełamać negatywny stereotyp wychowanka placówek opiekuńczo-wychowawczych i negatywny stereotyp tychże placówek.