Bez słowa nie ma człowieka. Trudno jest pisać o wierszach, trudniej jeszcze pisać o Izie, najtrudniej zaś pisać o wierszach Izy. Wiersze Izy kreślą historię, ale jej nie skreślają - oddają sens ludzkiego życia, które zawiera się w drodze, jaką należy przejść rozpoczynając od odrobiny CZASU przeznaczonego tylko na tę wędrówkę poprzez CISZĘ, która uświadomić ma człowiekowi, ile zbędnych elementów zawiera jego życie i ta cisza zaprowadzi do CIERPIENIA - je przeżyć należy, by wreszcie dojść do RELACJI. Ta poezja dotyka serca, ale należy się w nią wczytać. Trzeba zatrzymać się na moment, wirujący świat, pędzący nieustannie, przystanie, by odnaleźć sedno istnienia. Autorka, pomimo młodego wieku, zawarła w swojej poezji wiele dojrzałych słów, które same w sobie pobudzają do myślenia.