Cyganeria warszawska to grupa młodych literatów, istniejąca w Warszawie w latach 1838–1844, a zespolona wspólnym protestem przeciw rzeczywistości, wyrażanym zarówno twórczością, jak i charakterystycznym (cygańskim) trybem życia jej uczestników. Owa protestacyjna twórczość (o rozmaitych treściach i odcieniach) oraz owo cygańskie życie scalało Cyganerię od wewnątrz, wyodrębniając ją spośród ówczesnej młodzieży literackiej, i to wyodrębniając zarówno we własnym przekonaniu "cyganów", wielokrotnie zresztą ujawnianym, jak i w przekonaniu innych literatów oraz szeroko pojętej publiczności literackiej.