Pamiętniki Leńczyka emanują realizmem typowym dla chłopskiej natury. Dużo miejsca autor poświęcił ludzkim charakterom przytaczając rozmaite historie i anegdoty. Pokazywał wiernie świat, w jakim wyrósł, niczego nie upiększał. Nie oszczędzał nawet członków swojej familii. Tym właśnie różnił się od wielu inteligentów z chłopskim rodowodem, którzy przeżyli podobne dzieciństwo, a jednak wstydzili się o tym mówić. Leńczyk puszczał przy tym czytelny komunikat - mimo biedy i głodu, a dzięki uporowi i pracowitości, wyrwałem się z tego piekła.