Wilcze noce - Vlado Žabot

W powieści Wilcze noce dominuje semantyka nocy, zmierzchu, mgły, wiatru, korzeni, trzasków, szumów, błota, lepkości, śluzu, czerni, wody, próchna, gnicia — a wszystko to podkreśla płynność i niestałość kreowanych światów, przechodzących wielokrotne metamorfozy. Nie chodzi bowiem o zamkniętą przestrzeń iluzji, lecz o unaocznienie wpływu okolicy i ludzkich doświadczeń, pochodzących z różnych wymiarów czasowych, a stanowiących elementy, które składają się na doświadczenie mentalne człowieka. Ono określa tożsamość jednostkową. Autor jest bowiem przekonany, że w każdym jednostkowym losie skupia się doświadczenie kilku, co najmniej, generacji, zachowane w pamięci językowej i pamięci ciała.