Wierzenia ludów starożytnej Azji Mniejszej - Maciej Popko

W małoazjatyckiej tradycji religijnej można dostrzec kilka cech wspólnych, właściwych wszystkim regionom począwszy co najmniej od epoki chalkolitycznej. Wynikają one, przynajmniej częściowo, z warunków naturalnych, w jakich kształtowały się tamtejsze wyobrażenia religijne. Należy do nich kult pary głównych bóstw: bogini-matki, typowego bóstwa chtonicznego (ziemskiego), od którego zależy urodzaj i płodność, oraz boga-burzy, jej niebiańskiego partnera - postaci charakterystycznej dla obszarów wyżynnych i górskich (...). Osobliwością wierzeń anatolijskich jest również kult gór. (...) Do stałych cech wierzeń anatolijskich trzeba też zaliczyć traktowanie pewnych zwierząt jako symboli wybranych bóstw. Należy do nich byk, zwierzę symbolizujące boga-burzę. (...) Warto wspomnieć, że nawet w późnym okresie rozwoju religii małoazjatyckich występowały sporadycznie bóstwa nieantropomorficzne - dawne fetysze i przedmioty, które pełniły, jak sądzono, funkcje opiekuńcze