Krytyka uznała „Westybul” za jedną z najciekawszych pozycji wydanych po wojnie, a Związek Pisarzy Rumuńskich przyznał jej w 1968 r. nagrodę w dziedzinie prozy. „Westybul”- to listy profesora Akademii Medycznej do studentki o trzydzieści lat od niego młodszej, pisane z pełną świadomością, że nigdy nie będą przekazane adresatce, w której profesor się kocha. Listy te stanowią formę samoobrony przeciwko spóźnionej miłości, która wstrząsnęła nim głęboko i wzbudziła wewnętrzną potrzebę analizy dotychczasowego życia, aż do źródeł całej jego postawy moralnej.