To pierwsza i najobszerniejsza praca poświęcona pisarzowi i poecie, który wpisał się w powojenny krakowski pejzaż kulturalny. Jej autor podjął się próby wyciągnięcia pisarstwa Czycza z "literackiego czyśćca", a tym samym udowodnił, że skupiły się w nim historyczne i uniwersalne problemy epoki. Nie zastosował jednej i jednolitej metodologii. Posłużył się raczej sztuką interpretacji, która pozwala badać teksty filologiczne z uwzględnieniem metod inspirowanych dekonstrukcjonizmem, mitografią, biografizmem, hermeneutyką (H.G. Gadamera), strukturalizmem czy teoriami U. Eco. Na potrzeby wywodu i argumentacji dokonał rekonstrukcji procesu literackiego, przywołując dokumenty z życia literackiego czy polemiki towarzyszące powstawaniu dzieł Stanisława Czycza. Ich aktualność literaturoznawca pokazał w kontekście dokonań literackich lat dziewięćdziesiątych (np. kreowania "małej ojczyzny" i myśli postmodernistycznej.