Poezja Katarzyny Brzóski to "pisanie u źródła zamkniętego w studni", skupiona na obserwacji tego co "ukryte, odwrócone, znajdujące się pod drugiej stronie", staje się przewodnikiem w przekraczaniu granicy oddzielającej świat postrzegany od świata intuicyjnego. To poezja rzadko spotykanego talentu, inspirowana tarotem, folklorem skandynawskim, mitami i baśniami, w obserwacji własnego wnętrza wykracza poza wątpliwe możliwości współczesnej psychoanalizy. Zamknięta w ascetycznej formie, przepełniona jest skojarzeniami piorunującymi intelekt, iskrzy się wielobarwną i nie spotykaną u innych poetów metaforą, rozbijającą zastane znaczenia i sklejki słów. Tu jesteśmy świadkami nowych brzmień, bo to poezja własnego, odrębnego głosu i słuchu.