Pierwsza we współczesnej polskiej nauce o literaturze pozycja dająca tak syntetyczny obraz rozwoju poezji ukraińskiej w XX wieku, rozważanego w kontekście rdzennych tradycji narodowych oraz rosyjskich i europejskich prądów literackich - takich zwłaszcza jak symbolizm, neosymbolizm, witalizm, impresjonizm, katastrofizm, futuryzm, awangarda, realizm i socrealizm. Wywody oparte zostały m.in. na niedostępnych dotąd materiałach archiwalnych - w bibliotekach Krakowa i Warszawy oraz archiwach Lwowa, Kijowa, Charkowa, w tym cenzury i KGB. Praca ta to zarazem ważny głos we współczesnej komparatystycznej dyskusji nad współczesnymi propozycjami periodyzacji literatur europejskich.