Ta książka nie ma ambicji przeprowadzenia wnikliwej analizy całokształtu zjawisk z pierwszej połowy XIII wieku w Polsce. Jest to raczej pastisz powieści historycznej à la Kraszewski, pastisz „opisań świata” średniowiecznych podróżników arabskich, a także próba przekazania pewnych bardzo odległych spraw współczesnym językiem i we współczesnym kontekście. Sprawy wielkie i małe, ważne i błahe układają się jak kamyki mozaiki, odtwarzając świat ludzkich tragedii i komedii, zamierzchłych wierzeń i obyczajów. Fakty historyczne, choć może dziwne i nieoczekiwane, są prawdziwe.