Książka Ewy Skorupy należy do nader nielicznych dotąd w polskim literaturoznawstwie prac, które wnoszą własny oryginalny wkład w nowy, a ważny w humanistyce nurt badań nad rolą emocji i emocjonalności w kulturze, sztuce, w ludzkich działaniach, zachowaniach oraz psychologicznych i społecznych mechanizmach nimi sterujących. Swe pionierskie i monograficzne zarazem studium Ewa Skorupa podzieliła na dwie części. Jedna stanowi pierwsze w tej skali i kompletności w polskiej literaturze przedmiotu kompendium wiedzy o XIX-wiecznych naukowych poglądach na symptomatologię charakterów ludzkich, czy też semiotykę uczuć, odszyfrowywanych z wyglądu zewnętrznego. Część druga natomiast zawiera siedem interpretacyjnych studiów przypadków, analizujących powieści autorstwa Balzaka, Dickensa, Jeża, Kraszewskiego, Orzeszkowej, Prusa i Sienkiewicza. Książka Ewy Skorupy to w moim przekonaniu poważne osiągnięcie naukowe; podejmujące oryginalną problematykę, przemyślane i dobrze skonstruowane. Dzieło, które systematycznie i przekonująco ukazuje, ogólnie biorąc, związki między XIX-wieczną wiedzą o człowieku a literaturą.Z recenzji prof. dr. hab. Ryszarda Nycza Ewa Skorupa profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktor habilitowany, literaturoznawca, autorka książek: Lwowska satyra polityczna na łamach czasopism humorystyczno-satyrycznych epoki pozytywizmu (Kraków 1992), Polnische Druckschriften in Deutschland (Liechtenstein 1996), Polskie symbole kulturowe przed sądem pruskim. O podburzanie do gwałtów (Kraków 2004) oraz licznych artykułów, m.in.: Filozofia o Falbankach (2008), Germańskość kontra słowiańskość (2010), Histeryczki i mizogini (2011), Nacjonalizm polski i niemiecki w konfrontacji (2011), W kręgu kobiecych sensacji i sensacji o kobietach (2011), Thanatos Malczewskiego i poetyckie wyobrażenia śmierci (2012). Współautorka podręcznika Polski bez tajemnic. Język polski dla studentów niemieckojęzycznych (cz. 1 i 2, Kraków 2010). Zajmuje się historią literatury pozytywizmu i Młodej Polski, historią książki XIX i XX stulecia, dziejami cenzuralnymi polskich symboli kulturowych, sposobami portretowania bohaterów literackich, ekspresją twarzy i ciała w literaturze pięknej, książką jako dziełem sztuki.