Leon Guz miał 25 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. Wiosną 1941 r. wyjechał nielegalnie z getta warszawskiego do Mińska Mazowieckiego. W sierpniu 1942 r., po likwidacji tamtejszego getta, znalazł się w mińskim obozie pracy. Od stycznia 1943 r. ukrywając się w Warszawie przy ul. Targowej 64 prowadził dziennik będący przejmującym zapisem okupacyjnej gehenny autora i jego najbliższych.