Bezpretensjonalne w formie wiersze Tomasza Nowaka wpisują się w formułę twórczości religijnej, jeśli tę ostatnią definiować jako poezję mówiącą o człowieku w przestrzeni Boga. W umiejętności wydobywania z szarej codzienności, z tego wszystkiego, z czego tka się materia naszego życia, znaczeń, które słusznie byłoby nazwać znaczeniami fundamentalnymi, zawiera się nie tylko siła poetycka tych wierszy, ale i ich wartość i oryginalność, rozpatrywana na tle współczesnych wierszy religijnych, zwłaszcza tych pisanych przez księży poetów.