Książka podejmuje w sposób pionierski temat nieodłącznie związany z dziejami Polski: dążenie znanych i wpływowych za życia osób do przetrwania nawet po fizycznej śmierci i wywierania wpływu na bieżące wydarzenia. Związane z tym były ceremonie i procedury, które – dziś już zupełnie nieznane – stanowiły część polskiej kultury materialnej, a jednocześnie były niezwykle mocno osadzone w religii, Kościół bowiem nie sprzeciwiał się mumifikacji zmarłych. Dotyczy to również legend, których osnową są zachowane doczesne szczątki, oraz przekształcania się miejsc takich pochówków w ośrodki pielgrzymkowe. Wiele tych opowieści łączy się również z ukrytymi skarbami, których rzekomo strzegą zmarli.