Publikacja, poprzez integrację znaczących osiągnięć poprzedzających nas pokoleń uczonych, od organizmalnych wizji Arystotelesa, do współczesnych systemowych, typuje i charakteryzuje czynniki, które określają zarządzanie jako sztukę w ujęciu holistycznym. W takim ujęciu, naczelnym regulatorem funkcjonujących i tworzonych systemów jest człowiek. Problem ten był już wielokrotnie omawiany. Tu prezentuje się odmienne od dotychczas spotkanych ujęcie.