Niniejsza publikacja poświęcona jest intermedialnej i efemerycznej sztuce działań bezpośrednich, które określone zostały mianem sztuki akcji. Autor rekonstruuje w niej przebieg kilku najbardziej reprezentatywnych dla tej sztuki zdarzeń - pierwszego polskiego happeningu, pierwszego antyhappeningu i serii najważniejszych performensów, jakie zrealizowano w Polsce, w okresie od 1950 do 1980 roku. Poszczególne działania pokazane zostały jako kluczowe momenty procesów twórczych wybranych artystów, którzy w znaczący sposób przyczynili się do obecnego kształtu sztuki. Cricotage Tadeusza Kantora, Fubki Tarb Włodzimierza Borowskiego, Postępowanie Andrzeja Matuszewskiego oraz seria performensów Zbigniewa Warpechowskiego stały się materiałem pozwalającym na analizę pytania o naturę sztuki akcji, o jej sens i znaczenie kulturotwórcze.