Szortal na wynos #29

Nie będzie długo. Jakoś tak bezszelestnie pojawił się maj, miesiąc z najkrótszą ilością literek w nazwie. Przyniósł ze sobą to, co zwykle: odrobinę dłuższy weekend na samym starcie, trochę ciepła w dzień, trochę chłodu o poranku. Parę złych wiadomości, parę bardzo złych (te pomińmy), kilka dobrych. Jeszcze więcej bardzo dobrych. Do jakich należy zaliczyć kończącą się prezentację najwspanialszych kandydatów na głowę państwa? Moim skromnym zdaniem do tych ostatnich. Ilość żenujących bzdur, niemożliwych do spełnienia obietnic, w wielu przypadkach ordynarnych kłamstw, trochę już zaczyna przytłaczać. To dobrze, że ma się to już ku ukończeniu. To bardzo dobrze. Odrobina uspokojenia przed kolejną orgią politycznego bełkotu, trochę jednak ważniejszą aniżeli obecna, niosącą bowiem mnóstwo obietnic, które mogłyby być realne gdyby nie były celowym, obliczonym na jednorazowy efekt pustosłowiem. Czeka nas to na jesieni. Tymczasem maj, jak już zostało powiedziane, a ja wcale nie zniechęcam do wzięcia udziału w tych obecnych wyborach. Idźcie i zagłosujcie. Sam pójdę na dziewięćdziesiąt procent i oddam głos. Na kogo, niech to pozostanie moją słodką tajemnicą.