"W poezji Wisławy Szymborskiej człowiek postrzegany jest z perspektywy całego istnienia-wszystkich rzeczy w ich trwaniu i zmianie, w rozkwicie i śmierci, tajemnicy prapoczątków i niewiadomych o statecznych przeznaczeń. Wtopiony zostaje w w rozmaitość form natury, przykuty do łańcucha ewolucji, a jednocześnie poprzez dar oraz przekleństwo zyskuje pozycję osobną, tak dalece, że jako wyjątek wśród stworzeń odczuwa kosmiczne osamotnienie"