Książka jest poświęcona formom przedstawiania Zagłady w literaturze od lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem tekstom literackim, które ukazują Holocaust w perspektywie "kultury posttraumatycznej" (by posłużyć się sformułowaniem Dominika La Capry). Język badawczy zastosowany w niniejszej rozprawie nie jest umocowany w ramach jednej metodologii; odwołuje się do wielu współczesnych dyskursów, przede wszystkim teorii traumy, problematyki reprezentacji, zagadnienia pamięci. Stanowią one "sieć" kategorii badawczych, na której wspiera się konstrukcja książki.