Wczesne żywoty świętego Wojciecha były nie tylko wyrazem kultu, ale również skupiły jak w soczewce toczone ówczesne spory wokół życia i śmierci tej postaci. Najważniejszym wnioskiem do jakiego dochodzi autor książki jest konstatacja, że debata ta, toczona przez środowiska odległe tak ideowo, jak i geograficznie, była niedługo po śmierci praskiego biskupa niesłychanie żywotna. Przerabiając utwory zastane oraz komponując nowe, wspólnoty zainteresowane nowym męczennikiem pokazały, jak na przełomie X i XI w. można było spierać się o świat, miejsce w nim człowieka, o jego grzeszność, ułomność, czy o drogi wiodące do zbawienia.