Esej o nowej anatomii smaku, o jego pamięci i dziedziczeniu; o dalszych i bliższych korzeniach naszej teraźniejszości, odczytywanej poprzez obyczaje stołu. Wojciech Nowicki pokazuje zmiany, jakim uległy nasze przyzwyczajenia. Zabiera czytelnika w podróż po literaturze, pokazując, jak w jej zwierciadle odbija się kuchnia. Przytacza stare i nowe książki kucharskie, kuriozalne jadłospisy, domowe receptury. Pisze o przestrzeniach, w jakich rozgrywa się historia kuchni w Polsce, a także o jej bohaterach choćby kelnerze, domowej kucharce, czy chińskim kucharzu, który założył restaurację w Warszawie. Książka Nowickiego to nie tylko rozprawa o sprawach stołu, ale nade wszystko zmysłowy opis codzienności.