Książka pokazuje kulturę Serbołużyczan, narodu żyjącego na styku dwóch światów – słowiańskiego i germańskiego, z różnych perspektyw, między innymi: historycznej oraz współczesnej i narodowej. Życie duchowe Łużyczan przybliża perspektywa języka i literatury. Naród zajmujący „mały teren na zachodniej peryferii zachodniej Słowiańszczyzny” legitymuje się własną symboliką narodową i dumą z własnych mitów narodowych. Ogromną rolę języka w życiu narodowym Łużyczan obserwować można na przykładzie wierszy, mowę ojczystą sławiących Arnoszta Muki i Barta Ćišinskiego.