Śmierć samobójcza – jakkolwiek dotyka każdego człowieka z osobna – ma określony wymiar społeczny, wyraźne społeczne podłoże i uwarunkowania. To punkt wyjścia socjologicznej teorii samobójstw, rozwijanej od końca XIX wieku, a zapoczątkowanej przez głośne dzieło Émile’a Durkheima, jednego z ojców założycieli dyscypliny.