Książka jest próbą całościowego opisania gatunku, którego obecność w literaturze rzymskiej datuje się prawdopodobnie od połowy wieku II p.n.e. i trwa aż po schyłek wieku V po Chrystusie. Do grona twórców uprawiających w Rzymie list poetycki zaliczali się, poza najbardziej znanymi, Horacym i Owidiuszem, Lucyliusz, Katullus, Stacjusz, Auzoniusz, Paulin z Noli, Klaudian i Sydoniusz Apollinaris. Autorka rozpoczyna od skrótowego przedstawienia tematyki utworów reprezentujących ten gatunek. Następnie zaś wyodrębnia i poddaje szczegółowej analizie zasadnicze cechy rzymskiego listu poetyckiego, takie jak zakres występowania i kontekstualne znaczenie formalnych wyznaczników epistolarnych, nadrzędny cel utworu i jego wpływ na dobór treści oraz typ i konstrukcja adresata.