Książka dotyczy specyficznego procesu rozwoju społeczeństw eneolitycznych Europy Środkowej zdefiniowanego przez filozofa Jürgena Habermasa jako racjonalizacja działania. W świetle tej koncepcji analizowane są wybrane elementy kultury materialnej wspomnianego okresu, przy czym uwypuklona jest ich rola komunikacyjna (w sensie postępującej racjonalizacji działania) w społeczeństwach pradziejowych. W książce prezentowana jest teza, że pewne charakterystyczne wytwory kultur eneolitycznych (krzemienne narzędzia makrolityczne, przedmioty miedziane) były również nośnikami „konceptów metrologicznych”, umożliwiających coraz bardziej racjonalną, a przez to sprawniejszą komunikację społeczeństw eneolitycznych aż po epokę brązu.