Recenzowana książka to tekst, na który się rzadko trafia, szczególnie w polskich naukach społecznych. Jest sprawozdaniem z badań terenowych zrealizowanych przez Autora we wsi zamieszkałej przez dwie grupy Macedończyków wyznających prawosławie i islam. Ich celem był opis i wyjaśnienie mechanizmu funkcjonowania granic społecznych, wyznaczanych przez wyznawaną wiarę (przynależność do dwóch odrębnych wspólnot religijnych). [ ] Autor spędził w badanej wsi wiele miesięcy, obserwując praktyki społeczne (w niektórych uczestnicząc) i prowadząc wywiady.Z recenzji prof. dra hab. Mariana NiezgodyKsiążka jest znakomitym połączeniem głębokiej refleksji teoretycznej, daleko wykraczającej poza ramy tradycyjnych zainteresowań antropologii, i głębokich wieloletnich badań terenowych. Poruszane przez Autora kwestie teoretyczne dotyczą podstawowych, rzec można rdzeniowych pytań stawianych przez nauki społeczne w ogóle. [ ] Jakby idąc za klasycznym wzorem badań nad dystansem społecznym, sięgającym pomysłu Emory S. Bogardusa, Autor podejmuje kwestię sąsiedztwa. W książce mamy też analizę roli terytorium w tworzeniu się i podtrzymywaniu podziałów między grupami etnicznymi i religijnymi na terenie Bałkanów. [ ] Na końcu pracy znajdujemy podsumowanie różnych elementów analizy i zgrabny model całości sytuacji badanej przez Autora. W sumie otrzymujemy książkę zwartą, konsekwentną, napisaną doskonałym językiem, dobrze czytającą się i co najważniejsze mądrą.Z recenzji prof. dr hab. Ewy NowickiejO autorzeMarcin Lubaś antropolog społeczny, pracownik Zakładu Antropologii Społecznej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor książki Rozum i etnografia. Przyczynek do krytyki antropologii postmodernistycznej (2003). Współautor książki Zarządzanie przestrzenią. Globalizacja,etniczność, władza (2006). Współredaktor tomów Tworzenie i odtwarzanie kultury. Tradycja jako wymiar zmian społecznych (2008) oraz Społeczne tworzenie miejsc. Globalizacja, władza, etniczność (2010). Od ponad 10 lat prowadzi badania terenowe w Republice Macedonii.