Poezja Zofii Dormanowskiej (...) jest fenomenem nadzwyczajnym - nie przebyła bowiem zwykłej drogi dojrzewania, ominęły ją klęski i zwycięstwa naiwności. (...) Poezjowanie, będąc dla autorki zapewne rekompensatą innych form aktywności, rodzajem "niepróżnującego próżnowania", jest przy tym, podobnie jak twórczość Jana Chryzostoma Paska, swoistym resumé, sumą doświadczeń; pragnie ona przekazać prawdy potwierdzone doświadczeniem własnego życia, niepodważalne, o wymiarze uniwersalnym.