Czy przypis, zwłaszcza w przekładach literackich, jest świadectwem niedostatecznej biegłości tłumacza, czy też, przeciwnie, jego skrupulatności i troski o jasny przekaz przełożonego na inny język dzieła? Odpowiedzi na to pytanie poszukują autorzy poszczególnych studiów, a wyniki ich analiz dają arcyciekawą panoramę strategii przekładowych i wydawniczych, uwzględniających, z jednej strony, elementy obcości tłumaczonych tekstów, z drugiej natomiast – wiedzę i zainteresowania określonego kręgu odbiorców.