Książka jest zbiorem szkiców, jakie ukazywały się w latach osiemdziesiątych na łamach niezależnych czasopism lub jako części większych prac. Pojedyncze „przygody” układają się w książce Balcerzana w konsekwentny, jasno umotywowany ciąg, tworząc rzetelną, a jednocześnie niezwykle subiektywną, odautorską koncepcję literatury powojennej. Jawi się tu ona jako zjawisko powstające w wyniku ciągłego wyboru między sprzecznościami narastającymi w twórcy, w otaczającej go sytuacji, wreszcie — w samej literaturze. To właśnie ciągłe opozycje (np. neutralność — zaangażowanie, wyobraźnia — dyscyplina, momentalność — wieczność, artysta — obserwator) nadają nie tylko kształt, ale przede wszystkim sens dziełu literackiemu.