Praca, której przedmiot stanowi szkoła ukraińska w polskiej literaturze romantycznej, wypełnia istotną lukę w badaniach historycznoliterackich. Autor skoncentrował się bowiem na rzadko eksplorowanym okresie: na schyłkowej fazie romantyzmu, przypadającej na lata czterdzieste i pięćdziesiąte XIX wieku. Sześć rozpraw tworzy w gruncie rzeczy całościową wizję ukrainizmu w polskim romantyzmie. Znaleźć tu można celne, syntetyczne charakterystyki szeregu utworów również z okresu przedlistopadowego. Książka wpisuje się nie tylko we wzrastające zainteresowanie kulturą i historią Ukrainy, lecz także w szerszej perspektywie - ukazując tradycję Rzeczypospolitej trojga narodów i różnorodne aspekty konfrontacji kultur, społeczności i religii - w problematykę wieloetniczności, nabierającej nowego, aktualnego wydźwięku w dzisiejszej Europie.