Podstawą autorytetu poety są wiersze czytane, zapamiętane, komentowane, interpretowane, a nie pospiesznie klecone formuły niby-programowe i globalne charakterystyki pokoleniowe; to wystarcza zaledwie w momencie startu. Poezja powinna odwoływać się do świata znanego człowiekowi z doświadczenia do obserwowanych sposobów mówienia o nim; do odziedziczonej symboliki i topiki, obejmującej zarówno metaforyczne obrazy, jak zastane konwencje i wyobrażenia sytuacji, w jakich one były używane. Wszystko zaś po to, aby ustalić nowe relacje, które pomagają człowiekowi zmieniać swoją wrażliwość na miarę przyszłości wyłaniającej się z tu i teraz.