Popłoch - Krzysztof Niewrzęda

O jego twórczości poetyckiej można niezmiennie powiedzieć, że odnosi się do najlepszych wzorców i osobowości literackich w literaturze polskiej. Dość wymienić Herberta czy Różewicza. Niewrzęda jednakże walczy o własne, w pełni autonomiczne wierszowanie, czyli o to, co pozwoli wyodrębnić z magmy poetyckiej jego właśnie jako poetę, na którym mogliby wzorować się inni. Z całym spokojem można powiedzieć, że nośność wierszy zawartych w najnowszym tomiku pt. Popłoch tkwi w nadawaniu zjawiskom i rzeczom najbardziej banalnym cech zaskakujących, a to z racji zwracania uwagi czytelnika na fakt, iż przymioty niekiedy czwarto-, a nawet szóstorzędne tworzą równie przekonujący obraz świata, jak te, które zwykliśmy widzieć niejako od razu. (...) W utworach pomieszczonych w tomiku Popłoch nie czuje się owej, jakże często zbędnej, tęsknicy za polskim Ciemnogrodem, przeciwnie – Niewrzęda nawiązuje do uniwersalnych mitów, jakie obowiązują pod każdą szerokością i długością na kuli ziemskiej. I tak trzymać chciałoby się powiedzieć, to są bowiem nowatorskie niewrzędyzmy.