Polska idea imperialna - praca zbiorowa

Polska Idea Imperialna, to wystąpienie programowe zespołu redakcyjnego czasopisma Polityka. Pismo to ukazało się po raz pierwszy w 1937 r., ale w rzeczywistości było ono kontynuacją Niezależnego organu młodej inteligencji, czyli Buntu Młodych, wydawanego od 1931 r. i kierowanego przez tego samego redaktora naczelnego - Jerzego Giedroycia. Środowisko skupione wokół obu pism uchodziło za prorządowe, a właściwie za lojalną opozycję sanacyjną. Jego credo polityczne wyznaczały trzy idee: mocarstwowości, praworządności i silnej władzy. Wydana nakładem Polityki w 1938 r. broszura pt. Polska idea imperialna stanowiła efekt spotkań i zebrań dyskusyjnych współpracowników oraz sympatyków pisma. Składa się ona z sześciu rozdziałów: założenia ideowe, ustrój polityczny, armia i polityka zagraniczna, polityka mniejszościowa, problem żydowski, polityka społeczno - gospodarcza. Całość opracował komitet w składzie: Adolf Bocheński (polityka zagraniczna), Aleksander Bocheński (problem mniejszościowy, oprócz kwestii żydowskiej), Stanisław Skwarczyński (kwestia rolna) oraz Kazimierz Studentowicz (pozostałe zagadnienia oraz redakcja całości).  

data wydania

1938 (data przybliżona)

liczba stron

86

język

polski