Książka jest próbą odpowiedzi na pytanie o antropologiczne implikacje rozwiązań narracyjno-kompozycyjnych w literaturze współczesnej. Przedmiotem analiz są tekstowe reprezentacje wybranych kategorii antropologicznych (m.in. świadomości, ciała, pamięci, płci, emocji) podstawowych dla filozofii podmiotu i coraz bardziej popularnych w interdyscyplinarnych badaniach nad literaturą i kulturą. Projekt antropologii literackiej rekonstruowanej z poziomu poetyki dzieła posłużył autorce do reinterpretacji tzw. trylogii ukraińskiej Włodzimierza Odojewskiego. W poetyce tej prozy ukryta jest koncepcja niedualistycznej natury człowieka, którego psychocielesne istnienie spaja doznawanie bólu. Koncepcja ta wyrasta z doświadczenia biograficznego Odojewskiego, świadka rzezi na Polakach w latach 1943-1944 na Wołyniu, a równocześnie koresponduje z egzystencjalnymi poszukiwaniami innych polskich pisarzy szeroko rozumianego modernizmu.